قصه از آب شروع شد:

آب نبود

آفتاب، بود

(یکی بود، یکی نبود)

تو بر زمین داغدار باریدی؛

اربعین بود

که اولین زائر جوانه زد: جابر...

چه بهار افسرده ای!

لعنت به انتخابهای ما، لعنت به یک مشت رشوه خوار خائن که روی چنازه ی مردم پا گذاشتند تا روی این صندلیهای وجدان خور شیطانی بنشینند و شکم های سیری ناپذیرشان را با رشوه های متعفن شارژ کنند؛ خسرالدنیا والاخره

امیدوارم تا لحظه سقط شدنتان وجدانهای کفک زده تان بیدار نشوند و فرصت جبران نداشته باشید! نفرین ابدی بدرقه راهتان!

جهنم گوارای وجودتان!